مطالب غیر اخلاقی مولوی در مثنوی

برخی از اشعار نامناسب و خلاف ادب مولوی که پرده از جنس عرفان او بر می دارد!!!!

مثنوی معنوی ، دفتر چهارم، صفحه ی 652

این دعا چون ورد بینی بود چون                         ورد بینی را تو آوردی بهک و ن

رایحهٔ جنت ز بینی یافت حر                              رایحهٔ جنت کم آید از دبر...

بوی گل بهر مشامست ای دلیر                           جای آن بو نیست این سوراخ زیر

…  نیست وقت مشورت هین راه کن                      چون علی تو آه اندر چاه کن

 مثنوی معنوی دفتر چهارم، صفحه ی 652

حکایت آن مخنث و پرسیدن لوطی از او در حالت لواطه که این خنجر از بهر چیست گفت از برای آن که هر که با من بد اندیشد اشکمش بشکافم، لوطی بر سر او آمد و شد می کرد و می گفت الحمدلله که من با تو بد نمی اندیشم

ک و نده‌ای را لوطیی در خانه برد                           سرنگون افکندش و در وی فشرد

بر میانش خنجری دید آن لعین                            پس بگفتش بر میانت چیست این

گفت آنک با من ار یک بدمنش                            بد بیندیشد بدرم اشکمش

گفت لوطی حمد لله را که من                              بد نه اندیشیده‌ام با تو به فن

 

مثنوی معنوی، دفتر سوم، صفحه ی 440

ای چو خربنده حریف ک و ن خر                             بوسه گاهی یافتی ما را ببر

 

مثنوی معنوی، دفتر سوم، صفحه ی 445

گرمیت را دزدد و سردی دهد                               همچو آن کو زیر ک و ن سنگی …

 

مثنوی معنوی دفتر چهام صفحه ی 589

آن یکی نایی خوش نی می‌زدست                           ناگهان از مقعدش بادی بجست

نای را بر ک و ن نهاد او که ز من                           گر تو بهتر می‌زنی بستان بزن

ای مسلمان خود ادب اندر طلب                            نیست الا حمل از هر بی‌ادب

 

مثنوی معنوی، دفتر چهارم، صفحه ی 626

گفت بنمودم دغل لیکن ترا                                 از نصیحت باز گفتم ماجرا

هم‌چنین دنیا اگر چه خوش شکفت                              بانگ زد هم بی‌وفایی خویش گفت

اندرین ک و ن و فساد ای اوستاد                                 آن دغل ک و ن و نصیحت آن فساد

ک و ن می‌گوید بیا من خوش‌پیم                                 وآن فسادش گفته رو من لا شی‌ام

گر تن سیمین‌ تنان کردت شکار                              بعد پیری بین تنی چون پنبه‌ زار

ای بدیده لوتهای چرب خیز                                فضلهٔ آن را ببین در آب‌ریز

خوش ببین ک و نش ز اول باگشاد                             وآخر آن رسواییش بین و فساد

 

مثنوی معنوی، دفتر چهارم، صفحه ی 641

احمق ار حلوا نهد اندر لبم                                 من از آن حلوای او اندر تبم

این یقین دان گر لطیف و روشنی                          نیست بوسهٔ ک و ن خر را چاشنی

سبلتت گنده کند بی‌فایده                                   جامه از دیگش سیه بی‌مایده

 

مثنوی معنوی، دفتر پنجم، صفحه ی 766

تا نیاری سجده نرهی ای زبون                            گر بپیمایی تو مسجد را به ک و ن

منهیان انگیختند از چپ و راست                          که اندرین ویرانه بوبکری کجاست

 

مثنوی معنوی، دفتر پنجم، صفحه ی 907

چون خیالی دید آن خفته به خواب                        جفت شد با آن و از وی رفت آب

چون برفت آن خواب و شد بیدار زود                     دید که آن لعبت به بیداری نبود

گفت بر هیچ آب خود بردم دریغ                         عشوهٔ آن عشوه‌ده خوردم دریغ

پهلوان تن بد آن مردی نداشت                           تخم مردی در چنان ریگی بکاشت

هیچ‌کس را با زنان محرم مدار                           که مثال این دو پنبه‌ست و شرار

قصد آن مه کرد اندر خیمه او                           عقل کو و از خلیفه خوف کو

چون زند شهوت درین وادی دهل                        چیست عقل تو فجل ابن الفجل

صد خلیفه گشته کمتر از مگس                           پیش چشم آتشینش آن نفس

چون برون انداخت شلوار و نشست                      در میان پای زن آن زن‌پرست

چون ذکر سوی مقر می‌رفت راست                      رستخیز و غلغل از لشکر بخاست

برجهید و ک و ن‌ برهنه سوی صف                       ذوالفقاری هم‌چو آتش او به کف

دید شیر نر سیه از نیستان                             بر زده بر قلب لشکر ناگهان

تازیان چون دیو در جوش آمده                        هر طویله و خیمه اندر هم زده

شیر نر گنبذ همی‌کرد از لغز                           در هوا چون موج دریا بیست گز

پهلوان مردانه بود و بی‌حذر                            پیش شیر آمد چو شیر مست نر

زد به شمشیر و سرش را بر شکافت                    زود سوی خیمهٔ مه‌رو شتافت

چونک خود را او بدان حوری نمود                    مردی او هم‌چنین بر پای بود

با چنان شیری به چالش گشت جفت                   مردی او مانده بر پای و نخفت

آن بت شیرین‌لقای ماه‌رو                             در عجب در ماند از مردی او

جفت شد با او به شهوت آن زمان                    متحد گشتند حالی آن دو جان

ز اتصال این دو جان با همدگر                      می‌رسد از غیبشان جانی دگر

رو نماید از طریق زادنی                             گر نباشد از علوقش ره‌زنی

هر کجا دو کس به مهری یا به کین                   جمع آید ثالثی زاید یقین


مثنوی معنوی ، دفتر ششم، صفحه ی 938

حکایت غلام هندو که به خداوند زاده ی خود پنهان هوا آورده بود، چون دختر را با مهتر زاده ای عقد کردند علام خبر یافت رنجور شد و می گداخت و ...

بعد از آن اندر شب گردک به فن                   امردی را بست حنی هم‌چو زن

پر نگارش کرد ساعد چون عروس                 پس نمودش ماکیان دادش خروس

مقنعه و حلهٔ عروسان نکو                 کنگ امرد را بپوشانید او

شمع را هنگام خلوت زود کشت                 ماند هندو با چنان کنگ درشت

هندوک فریاد می‌کرد و فغان                        از برون نشنید کس از دف‌زنان

ضرب دف و کف و نعرهٔ مرد و زن                        کرد پنهان نعرهٔ آن نعره‌زن

تا به روز آن هندوک را می‌فشارد                         چون بود در پیش سگ انبان آرد

زود آوردند طاس و بوغ زفت                     رسم دامادان فرج حمام رفت

رفت در حمام او رنجور جان                      ک و ن دریده هم‌چو دلق تونیان

آمد از حمام در گردک فسوس                     پیش او بنشست دختر چون عروس

مادرش آنجا نشسته پاسبان                    که نباید کو کند روز امتحان

ساعتی در وی نظر کرد از عناد                  آنگهان با هر دو دستش ده بداد

گفت کس را خود مبادا اتصال                    با چو تو ناخوش عروس بدفعال

روز رویت روی خاتونان تر                 ک...ر زشتت شب بتر از ک...ر خر

 

مثنوی معنوی ، دفتر ششم، صفحه ی 1007

قند حکمت از کجا زاغ از کجا                      کرم سرگین از کجا باغ از کجا

نیست لایق غزو نفس و مرد غر                   نیست لایق عود و مشک و ک و ن خر

 

مثنوی معنوی دفتر ششم صفحه ی 1091

حکایت آن دو برادر که یکی کوسه و یک امرد، در عزب خانه ای خفتند شبی اتفاقاً امرد خشتها بر پشت خود انبار کرد، عاقبت دباب دب آورد  و آن خشتها را به حیله و نرمی از پس او برداشت، کودک بیدار شد به جنگ این خشتها کو کجا بردی و چرا بردی، او گفت تو این خشت ها را چرا نهادی الی آخره

امردی و کوسه‌ای در انجمن                 آمدند و مجمعی بد در وطن

مشتغل ماندند قوم منتجب                     روز رفت و شد زمانه ثلث شب

زان عزب‌خانه نرفتند آن دو کس                هم بخفتند آن سو از بیم عسس

کوسه را بد بر زنخدان چار مو              لیک هم‌چون ماه بدرش بود رو

کودک امرد به صورت بود زشت              هم نهاد اندر پس ک و ن بیست خشت

لوطیی دب برد شب در انبهی                      خشتها را نقل کرد آن مشتهی

دست چون بر وی زد او از جا بجست                گفت هی تو کیستی ای سگ‌پرست

گفت این سی خشت چون انباشتی              گفت تو سی خشت چون بر داشتی

کودک بیمارم و از ضعف خود                   کردم اینجا احتیاط و مرتقد

گفت اگر داری ز رنجوری تفی               چون نرفتی جانب دار الشفا

یا به خانهٔ یک طبیبی مشفقی                 که گشادی از سقامت مغلقی

گفت آخر من کجا دانم شدن                  که بهرجا می‌روم من ممتحن

چون تو زندیقی پلیدی ملحدی                می بر آرد سر به پیشم چون ددی

خانقاهی که بود بهتر مکان             من ندیدم یک دمی در وی امان

رو به من آرند مشتی حمزه‌خوار               چشم‌ها پر نطفه کف خایه‌فشار

وانک ناموسیست خود از زیر زیر             غمزه دزدد می‌دهد مالش به ک...ر

خانقه چون این بود بازار عام             چون بود خر گله و دیوان خام

خر کجا ناموس و تقوی از کجا              خر چه داند خشیت و خوف و رجا

عقل باشد آمنی و عدل‌جو             بر زن و بر مرد اما عقل کو

ور گریزم من روم سوی زنان                 هم‌چو یوسف افتم اندر افتتان

یوسف از زن یافت زندان و فشار                 من شوم توزیع بر پنجاه دار

آن زنان از جاهلی بر من تنند                  اولیاشان قصد جان من کنند

نه ز مردان چاره دارم نه از زنان               چون کنم که نی ازینم نه از آن

بعد از آن کودک به کوسه بنگریست              گفت او با آن دو مو از غم بریست

فارغست از خشت و از پیکار خشت            وز چو تو مادرفروش کنک زشت

بر زنخ سه چار مو بهر نمون                 بهتر از سی خشت گرداگرد ک و ن


مثنوی معنوی دفتر هشتم صفحه 788

یک کنیزک یک خری بر خود فکند                         از وفور شهوت و فرط گزند

آن خر نر را بگان خو کرده بود                               خر جماع آدمی پی برده بود

یک کدویی بود حیلت‌سازه را                               در نرش کردی پی اندازه را

در ذکر کردی کدو را آن عجوز                                     تا رود نیم ذکر وقت سپوز

گر همه ک...ر خر اندر وی رود                          آن رحم و آن روده‌ها ویران شود

خر همی شد لاغر و خاتون او                         مانده عاجز کز چه شد این خر چو مو

چون تفحص کرد از حال اشک                         دید خفته زیر خر آن نرگسک

از شکاف در بدید آن حال را                      بس عجب آمد از آن آن زال را

خر همی‌گاید کنیزک را چنان                   که به عقل و رسم مردان با زنان

در حسد شد گفت چون این ممکنست                   پس من اولیتر که خر ملک منست

کرد خاموش و کنیزک را نگفت                راز را از بهر طمع خود نهفت

پس کنیزک جمله آلات فساد                کرد پنهان پیش شد در را گشاد

رو ترش کرد و دو دیده پر ز نم                    لب فرو مالید یعنی صایمم

در کف او نرمه جاروبی که من               خانه را می‌روفتم بهر عطن

چونک باع جاروب در را وا گشاد                 گفت خاتون زیر لب کای اوستاد

رو ترش کردی و جاروبی به کف               چیست آن خر برگسسته از علف

نیم کاره و خشمگین جنبان ذکر              ز انتظار تو دو چشمش سوی در

زیر لب گفت این نهان کرد از کنیز                داشتش آن دم چو بی‌جرمان عزیز

بعد از آن گفتش که چادر نه به سر                            رو فلان خانه ز من پیغام بر

بود از مستی شهوت شادمان                           در فرو بست و همی‌گفت آن زمان

یافتم خلوت زنم از شکر بانگ                      رسته‌ام از چار دانگ و از دو دانگ

از طرب گشته بزان زن هزار                         در شرار شهوت خر بی‌قرار

چه بزان که آن شهوت او را بز گرفت                 بز گرفتن گیج را نبود شگفت

میل شهوت کر کند دل را و کور                        تا نماید خر چو یوسف نار نور

در فرو بست آن زن و خر را کشید                         شادمانه لاجرم کیفر چشید

در میان خانه آوردش کشان                            خفت اندر زیر آن نر خر ستان

هم بر آن کرسی که دید او از کنیز                       تا رسد در کام خود آن قحبه نیز

پا بر آورد و خر اندر ویی سپوخت               آتشی از ک...ر خر در وی فروخت

خر مؤدب گشته در خاتون فشرد                 تا بخایه در زمان خاتون بمرد

بر درید از زخم ک...ر خر جگر                   روده‌ها بسکسته شد از همدگر

دم نزد در حال آن زن جان بداد                    کرسی از یک‌سو زن از یک‌سو فتاد

صحن خانه پر ز خون شد زن نگون                          مرد او و برد جان ریب المنون

مرگ بد با صد فضیحت ای پدر                      تو شهیدی دیده‌ای از ک...ر خر

تو عذاب الخزی بشنو از نبی                          در چنین ننگی مکن جان را فدی

دانک این نفس بهیمی نر خرست                   زیر او بودن از آن ننگین‌ترست

پس کنیزک آمد از اشکاف در                           دید خاتون را به مرده زیر خر

گفت ای خاتون احمق این چه بود                            گر ترا استاد خود نقشی نمود

ظاهرش دیدی سرش از تو نهان                         اوستا ناگشته بگشادی دکان

ک...ر دیدی هم‌چو شهد و چون خبیص                      آن کدو را چون ندیدی ای حریص

یا چون مستغرق شدی در عشق خر                     آن کدو پنهان بماندت از نظر

 

مثنوی معنوی ص 752

حکایت حوجی که چادر پوشیده و در وعظ میان زنان نشسته و حرکتی کرد که زنی او را بشناخت که مرد است و نعره ای کشید.

واعظی بد بس گزیده در بیان                          زیر منبر جمع مردان و زنان

رفت جوحی چادر و روبند ساخت                  در میان آن زنان شد ناشناخت

سایلی پرسید واعظ را به راز                           موی عانه هست نقصان نماز

گفت واعظ چون شود عانه دراز                          پس کراهت باشد از وی در نماز

یا به آهک یا ستره بسترش                 تا نمازت کامل آید خوب و خوش

گفت سایل آن درازی تا چه حد                 شرط باشد تا نمازم کم بود

گفت چون قدر جوی گردد به طول                           پس ستردن فرض باشد ای سئول

گفت جوحی زود ای خوهر ببین                           عانهٔ من گشته باشد این چنین

بهر خشنودی حق پیش آر دست                        که آن به مقدار کراهت آمدست

دست زن در کرد در شلوار مرد                          ک...ر او بر دست زن آسیب کرد

نعره‌ای زد سخت اندر حال زن                      گفت واعظ بر دلش زد گفت من

گفت نه بر دل نزد بر دست زد                           وای اگر بر دل زدی ای پر خرد

 

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی) 757  در بیان خبر یافتن امیر و خشم آلوده رفتن بر سر زاهد .... ص: 757

او اگر دیوانه است و فتنه کاو                  داوری دیوانه باشد ک...ر گاو

تا که شیطان از سرش بیرون رود              بی لت خر بندگان چون خر رود؟


 

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی) ص 766

وصیت کردن آن پدر دختر خود را که خود را از این شوهر که تو است خود را نگه دار تا حامله نشوی.... ص 675

مردی این مردیست نه ریش و ذکر                ورنه بودی شاه مردان ک...ر خر

حق کرا خواندست در قرآن رجال                 کی بود این جسم را آنجا مجال

روح حیوان را چه قدرست ای پدر                       آخر از بازار قصابان گذر

صد هزاران سر نهاده بر شکم                      ارزشان از دنبه و از دم کم

روسپی باشد که از جولان ک...ر                  عقل او موشی شود شهوت چو شیر

اندر این معنی حکایت گویمت             تا دل از شهوت به کلی شویمت

خواجه‌ای بودست او را دختری         زهره‌خدی مه‌رخی سیمین‌بری

گشت بالغ داد دختر را به شو                     شو نبود اندر کفائت کفو او

خربزه چون در رسد شد آبناک                   گر بنشکافی تلف گردد هلاک

چون ضرورت بود دختر را بداد                 او بناکفوی ز تخویف فساد

گفت دختر را کزین داماد نو                               خویشتن پرهیز کن حامل مشو

کز ضرورت بود عقد این گدا                       این غریب‌اشمار را نبود وفا

ناگهان به جهد کند ترک همه                   بر تو طفل او بماند مظلمه

گفت دختر کای پدر خدمت کنم                هست پندت دل‌پذیر و مغتنم

هر دو روزی هر سه روزی آن پدر              دختر خود را بفرمودی حذر

حامله شد ناگهان دختر ازو                  چون بود هر دو جوان خاتون و شو

از پدر او را خفی می‌داشتش             پنج ماهه گشت کودک یا که شش

گشت پیدا گفت بابا چیست این                   من نگفتم که ازو دوری گزین

این وصیتهای من خود باد بود                  که نکردت پند و وعظم هیچ سود

گفت بابا چون کنم پرهیز من               آتش و پنبه‌ست بی‌شک مرد و زن

پنبه را پرهیز از آتش کجاست               یا در آتش کی حفاظست و تقاست

گفت من گفتم که سوی او مرو                        تو پذیرای منی او مشو

در زمان حال و انزال و خوشی                    خویشتن باید که از وی در کشی

گفت کی دانم که انزالش کیست               این نهانست و بغایت دوردست

گفت چشمش چون کلاپیسه شود               فهم کن که آن وقت انزالش بود

گفت تا چشمش کلاپیسه شدن               کور گشتست این دو چشم کور من

نیست هر عقلی حقیری پایدار                 وقت حرص و وقت خشم و کارزار

 

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی) ص 722 زبون شدن خر در دست روباه از حرص علف حکایت

ای مخنث پیش رفته از سپاه           بر دروغ ریش تو ک...رت گواه

چون زنامردی دل آگنده بود        ریش و سبلت موجب خنده بود

 

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی)  ص 770

ایثار کردن صاحب موصل، آن کنیزک را به خلیفه تا خون ریزی مسلمانان زیاد نشود .... ص: 770

مر خلیفهٔ مصر را غماز گفت                       که شه موصل به حوری گشت جفت

یک کنیزک دارد او اندر کنار       که به عالم نیست مانندش نگار

در بیان ناید که حسنش بی‌حدست             نقش او اینست که اندر کاغذست

نقش در کاغذ چو دید آن کیقباد              خیره گشت و جام از دستش فتاد

پهلوانی را فرستاد آن زمان              سوی موصل با سپاه بس گران

که اگر ندهد به تو آن ماه را               برکن از بن آن در و درگاه را

ور دهد ترکش کن و مه را بیار            تا کشم من بر زمین مه در کنار

پهلوان شد سوی موصل با حشم                با هزاران رستم و طبل و علم

چون ملخها بی‌عدد بر گرد کشت                    قاصد اهلاک اهل شهر گشت

هر نواحی منجنیقی از نبرد                هم‌چو کوه قاف او بر کار کرد

زخم تیر و سنگهای منجنیق             تیغها در گرد چون برق از بریق

هفته‌ای کرد این چنین خون‌ریز گرم                 برج سنگین سست شد چون موم نرم

شاه موصل دید پیگار مهول                  پس فرستاد از درون پیشش رسول

که چه می‌خواهی ز خون مؤمنان                    کشته می‌گردند زین حرب گران

گر مرادت ملک شهر موصلست               بی‌چنین خون‌ریز اینت حاصلست

من روم بیرون شهر اینک در آ                        تا نگیرد خون مظلومان ترا

ور مرادت مال و زر و گوهرست                این ز ملک شهر خود آسان‌ترست

هر چی می باید تو را از سیم و زر               می فرستم، چیست این آشوب و شرّ؟

ایثار کردن صاحب موصل، آن کنیزک را به خلیفه تا خون ریزی مسلمانان زیاد نشود

چون رسول آمد به پیشش پهلوان                           داد کاغذ اندر او، نقش و نشان

گفت: من نه ملک می خواهم نه مال                        لیک می خواهم یکی صاحب جمال

داد کاغذ کاندرو او نقش و نشان                             گفت: پیشش بر، بگو او را عیان

کاندرین کاغذ نگر چه صورت است؟                         زود بفرستش که ملک و جانت رست

این کنیزک خواهم، او را طالبم                    هین بده ورنه کنون من غالبم

چون رسول آمد بگفت آن شاه نر                 صورتی کم گیر زود این را ببر

من نیم در عهد ایمان بت‌پرست                 بت بر آن بت‌پرست اولیترست

چونک آوردش رسول آن پهلوان                    گشت عاشق بر جمالش آن زمان

عشق بحری آسمان بر وی کفی                 چون زلیخا در هوای یوسفی

دور گردونها ز موج عشق دان                    گر نبودی عشق بفسردی جهان

کی جمادی محو گشتی در نبات                     کی فدای روح گشتی نامیات

روح کی گشتی فدای آن دمی                 کز نسیمش حامله شد مریمی

هر یکی بر جا ترنجیدی چو یخ                 کی بدی پران و جویان چون ملخ

ذره ذره عاشقان آن کمال               می‌شتابد در علو هم‌چون نهال

سبح لله هست اشتابشان                تنقیهٔ تن می‌کنند از بهر جان

پهلوان چه را چو ره پنداشته                  شوره‌اش خوش آمده حب کاشته

چون خیالی دید آن خفته به خواب              جفت شد با آن و از وی رفت آب

چون برفت آن خواب و شد بیدار زود                  دید که آن لعبت به بیداری نبود

گفت بر هیچ آب خود بردم دریغ                عشوهٔ آن عشوه‌ده خوردم دریغ

پهلوان تن بد آن مردی نداشت                 تخم مردی در چنان ریگی بکاشت

مرکب عشقش دریده صد لگام                  نعره می‌زد لا ابالی بالحمام

ایش ابالی بالخلیفه فی‌الهوی                 استوی عندی وجودی والتوی

این چنین سوزان و گرم آخر مکار                مشورت کن با یکی خاوندگار

مشورت کو عقل کو سیلاب آز          در خرابی کرد ناخنها دراز

بین ایدی سد و سوی خلف سد             پیش و پس کم بیند آن مفتون خد

آمده در قصدجان سیل سیاه              تا که روبه افکند شیری به چاه

از چهی بنموده معدومی خیال                تا در اندازد اسودا کالجبال

هیچ‌کس را با زنان محرم مدار                     که مثال این دو پنبه‌ست و شرار

آتشی باید بشسته ز آب حق                 هم‌چو یوسف معتصم اندر زهق

کز زلیخای لطیف سروقد              هم‌چو شیران خویشتن را واکشد

بازگشت از موصل و می‌شد به راه                 تا فرود آمد به بیشه و مرج‌گاه

آتش عشقش فروزان آن چنان                   که نداند او زمین از آسمان

قصد آن مه کرد اندر خیمه او                  عقل کو و از خلیفه خوف کو

چون زند شهوت درین وادی دهل             چیست عقل تو فجل ابن الفجل

صد خلیفه گشته کمتر از مگس                پیش چشم آتشینش آن نفس

چون برون انداخت شلوار و نشست             در میان پای زن آن زن‌پرست

چون ذکر سوی مقر می‌رفت راست             رستخیز و غلغل از لشکر بخاست

برجهید و ک و ن‌ برهنه سوی صف               ذوالفقاری هم‌چو آتش او به کف

دید شیر نر سیه از نیستان                  بر زده بر قلب لشکر ناگهان

تازیان چون دیو در جوش آمده                هر طویله و خیمه اندر هم زده


مثنوی معنوی (نسخه رمضانی ) ص 774

آمدن آن خلیفه نزد آن کنیزک به جهت شهوترانی و جماع .... ص : 773

شیر نر گنبذ همی‌کرد از لغز                               در هوا چون موج دریا بیست گز

پهلوان مردانه بود و بی‌حذر                                پیش شیر آمد چو شیر مست نر

زد به شمشیر و سرش را بر شکافت                        زود سوی خیمهٔ مه‌رو شتافت

چونک خود را او بدان حوری نمود                        مردی او هم‌چنین بر پای بود

با چنان شیری به چالش گشت جفت                                مردی او مانده بر پای و نخفت

آن بت شیرین‌لقای ماه‌رو                           در عجب در ماند از مردی او

جفت شد با او به شهوت آن زمان                           متحد گشتند حالی آن دو جان

ز اتصال این دو جان با همدگر                        می‌رسد از غیبشان جانی دگر

رو نماید از طریق زادنی                              گر نباشد از علوقش ره‌زنی

هر کجا دو کس به مهری یا به کین                                  جمع آید ثالثی زاید یقین

لیک اندر غیب زاید آن صور                           چون روی آن سو ببینی در نظر

آن نتایج از قرانات تو زاد                            هین مگرد از هر قرینی زود شاد

منتظر می‌باش آن میقات را                          صدق دان الحاق ذریات را

کز عمل زاییده‌اند و از علل                                 هر یکی را صورت و نطق و طلل

بانگشان درمی‌رسد زان خوش حجال                           کای ز ما غافل هلا زوتر تعال

منتظر در غیب جان مرد و زن                     مول مولت چیست زوتر گام زن

راه گم کرد او از آن صبح دروغ                              چون مگس افتاد اندر دیگ دوغ

 

پشیمان شدن آن سرلشکر از خیانتی که کرد و سوگند دادن او آن کنیزک را که با خلیفه باز نگوید از آنچه رفت

چند روزی هم بر آن بد بعد از آن                            شد پشیمان او از آن جرم گران

داد سوگندش که ای بدر منیر                              کن حذر تا شاه نگردد، ز آن خبیر

داد شفاعت گفت: کای خورشیدرو                             با خلیفه زینچ شد رمزی مگو

مختصر گویم: ببرد آن پهلوان                         مر کنیزک را سوی شاه جهان

چون ندید او را خلیفه مست گشت                             پس ز بام افتاد او را نیز طشت

دید صد چندان که وصفش کرده بود                           کی بود خود دیده مانند شنود

وصف تصویرست بهر چشم هوش                           صورت آن چشم دان نه زان گوش

آن خلیفه گول هم یک چند نیز                     ریش گاوی کرد خوش با آن کنیز

ملک را تو ملک غرب و شرق گیر                          چون نمی‌ماند تو آن را برق گیر

مملکت کان می‌نماند جاودان                          ای دلت خفته تو آن را خواب دان

تا چه خواهی کرد آن باد و بروت                           که بگیرد هم‌چو جلادی گلوت

هم درین عالم بدان که مامنیست                         از منافق کم شنو کو گفت نیست

آن خلیفه کرد رای اجتماع                          سوی آن زن رفت از بهر جماع

ذکر او کرد و ذکر بر پای کرد                     قصد خفت و خیز مهرافزای کرد

چون میان پای آن خاتون نشست                        پس قضا آمد ره عیشش ببست

خشت و خشت موش در گوشش رسید                    خفت ک...رش شهوتش کلی رمید

وهم آن کز مار باشد این صریر                         که همی‌جنبد بتندی از حصیر

زن بدید آن سستی او از شگفت                          آمد اندر قهقهه خنده‌ش گرفت

یادش آمد مردی آن پهلوان                              که بکشت او شیر و اندامش چنان

غالب آمد خندهٔ زن شد دراز                          جهد می‌کرد و نمی‌شد لب فراز

سخت می‌خندید هم‌چون بنگیان                        غالب آمد خنده بر سود و زیان

هرچه اندیشید خنده می‌فزود                           هم‌چو بند سیل ناگاهان گشود

گریه و خنده غم و شادی دل                         هر یکی را معدنی دان مستقل

هر یکی را مخزنی مفتاح آن                         ای برادر در کف فتاح دان

هیچ ساکن می‌نشد آن خنده زو                      پس خلیفه طیره گشت و تندخو

زود شمشیر از غلافش بر کشید                           گفت سر خنده واگو ای پلید

در دلم زین خنده ظنی اوفتاد                          راستی گو عشوه نتوانیم داد

ور خلاف راستی بفریبیم                              یا بهانهٔ چرب آری تو به دم

من بدانم در دل من روشنیست                      بایدت گفتن هر آنچ گفتنیست

در دل شاهان تو ماهی دان سطبر                         گرچه گه گه شد ز غفلت زیر ابر

یک چراغی هست در دل وقت گشت                        وقت خشم و حرص آید زیر طشت

آن فراست این زمان یار منست                     گر نگویی آنچ حق گفتنست

من بدین شمشیر برم گردنت                         سود نبود خود بهانه کردنت

ور بگویی راست آزادت کنم                          حق یزدان نشکنم شادت کنم

هفت مصحف آن زمان برهم نهاد                           خورد سوگند و چنین تقریر داد

زن چو عاجز شد بگفت احوال را                          مردی آن رستم صد زال را

شرح آن گردک که اندر راه بود                      یک به یک با آن خلیفه وا نمود

شیر کشتن سوی خیمه آمدن                        وان ذکر قایم چو شاخ کرگدن

او بدان قوت که از شیر شکار                         هیچ تغییرش نشد بد برقرار

باز این سستی این ناموس‌کوش                          کو فرو مرد از یکی خش خشت موش

من چون دیدم از تو این و از وی آن                  ز آن سبب خندیدم، ای شاه جهان

  

مثنوی معنوی ص 286   قصه کودکی که در پیش تابوت پدر خود می نالیدو سخن جوحی .... ص: 285

مرد را ذوق از غزا و کر و فر                      مر مخنث را بود ذوق از ذکر

جز ذکر نه دین او و ذکر او                        سوی اسفل برد او را فکر او

گر برآید تا فلک از وی مترس                     کو به عشق سفل آموزید درس

او به سوی سفل می‌راند فرس                 گرچه سوی علو جنباند جرس

مثنوی معنوی ص 710 رسیدن زن به خانه و جدا شدن زاهد از کنیزک

زاهدی را یک زنی بد بس غیور                      هم بد او را یک کنیزک هم‌چو حور

زان ز غیرت پاس شوهر داشتی                           با کنیزک خلوتش نگذاشتی

مدتی زن شد مراقب هر دو را                           تاکشان فرصت نیفتد در خلا

تا در آمد حکم و تقدیر اله                           عقل حارس خیره‌سر گشت و تباه

حکم و تقدیرش چو آید بی‌وقوف                     عقل کی بود در قمر افتد خسوف

بود در حمام آن زن ناگهان                              یادش آمد طشت و در خانه بد آن

با کنیزک گفت رو هین مرغ‌وار                          طشت سیمین را ز خانهٔ ما بیار

آن کنیزک زنده شد چون این شنید                           که به خواجه این زمان خواهد رسید

خواجه در خانه‌ست و خلوت این زمان                           پس دوان شد سوی خانه شادمان

عشق شش ساله کنیزک را بد این                         که بیابد خواجه را خلوت چنین

گشت پران جانب خانه شتافت                          خواجه را در خانه در خلوت بیافت

هر دو عاشق را چنان شهوت ربود                          که احتیاط و یاد در بستن نبود

هر دو با هم در خزیدند از نشاط                          جان به جان پیوست آن دم ز اختلاط

یاد آمد در زمان زن را که من                       چون فرستادم ورا سوی وطن

پنبه در آتش نهادم من به خویش                          اندر افکندم قج نر را به میش

گل فرو شست از سر و بی‌جان دوید                           در پی او رفت و چادر می‌کشید

آن ز عشق جان دوید و این ز بیم                      عشق کو و بیم کو فرقی عظیم

سیر عارف هر دمی تا تخت شاه                       سیر زاهد هر مهی یک روزه راه

گرچه زاهد را بود روزی شگرف                           کی بود یک روز او خمسین الف

قدر هر روزی ز عمر مرد کار                           باشد از سال جهان پنجه هزار

عقلها زین سر بود بیرون در                        زهرهٔ وهم ار بدرد گو بدر

ترس مویی نیست اندر پیش عشق                           جمله قربانند اندر کیش عشق

عشق وصف ایزدست اما که خوف                           وصف بندهٔ مبتلای فرج و جوف

چون یحبون بخواندی در نبی                     با یحبوهم قرین در مطلبی

پس محبت وصف حق دان عشق نیز                     خوف نبود وصف یزدان ای عزیز

وصف حق کو وصف مشتی خاک کو                      وصف حادث کو وصف پاک کو

شرح عشق ار من بگویم بر دوام                      صد قیامت بگذرد و آن ناتمام

زانک تاریخ قیامت را حدست                          حد کجا آنجا که وصف ایزدست

عشق را پانصد پرست و هر پری                     از فراز عرش تا تحت‌الثری

زاهد با ترس می‌تازد به پا                        عاشقان پران‌تر از برق و هوا

کی رسند این خایفان در گرد عشق                      که آسمان را فرش سازد درد عشق

جز مگر آید عنایتهای ضو                          کز جهان و زین روش آزاد شو

از قش خود وز دش خود باز ره                   که سوی شه یافت آن شهباز ره

این قش و دش هست جبر و اختیار                     از ورای این دو آمد جذب یار

چون رسید آن زن به خانه در گشاد                     بانگ در در گوش ایشان در فتاد

آن کنیزک جست آشفته ز ساز                         مرد بر جست و در آمد در نماز

زن کنیزک را پژولیده بدید                         درهم و آشفته و دنگ و مرید

شوی خود را دید قایم در نماز                      در گمان افتاد زن زان اهتزاز

شوی را برداشت دامن بی‌خطر                       دید آلودهٔ منی خصیه و ذکر

از ذکر باقی نطفه می‌چکید                       ران و زانو گشت آلوده و پلید

بر سرش زد سیلی و گفت ای مهین                         خصیهٔ مرد نمازی باشد این

لایق ذکر و نمازست این ذکر                      وین چنین ران و زهار پر قذر


مثنوی معنوی (نسخه رمضانی) 889  بردن پریان عبدالغوث را مدتی در میان خود و بعد از آن به شهر آمدن، پیش فرزندان و باز پیش پریان رفتن به حکم جنسیت معنی و همدلی او با ایشان ... ص 888

 

هر طرف چه می‌کشد تن را نظر                        بی‌خبر را کی کشاند با خبر

چونک اندر مرد خوی زن نهد                      او مخنث گردد و ک و ن می‌دهد

چون نهد در زن خدا خوی نری                         طالب زن گردد آن زن سعتری

 

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی)  853  باقی قصه فقیر روزی طلب بی واسطه کسب .... ص 851

قبله عاشق حق آمد، ای پسر قبله باطل ، بلیس است، ای پدر قبله فرعون، دنیا سربه سر قبله خربنده چبود؟ ک و ن خر همچین بر می شمر تازه و کهن رو ملولی، رو تو کار خویش کن

 

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی)  852    باقی قصه فقیر روزی طلب بی واسطه کسب .... ص 851

نیست لایق غزو نفس و مرد غر نیست لایق عود و مشک و ک و ن خر چون غا ندهد زنان را هیچ دست کی دهد آنکه، جهاد اکبر است؟ جز به نادر در تن زن رستمی گشته باشد خفیه، هم چون مریمی

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی)    722  زبون شدی خر، در دست روباه از حرص علف حکایت .... ص: 721

رستمی گر بایدت خنجر بگیر                        ور به حیزی مایلی چادر بگیر

رستمی گر مالی، جوشن بپوش                         ور به حیزی راغبی، رو ک و ن فروش

یک دو گامی رو، تکلف سار خوش                          تا تو را عشقش کشد، اندر برش

 

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی)   662 در معنی آیه «انی أری سبع بقرات سمان یأکلهن سبع عجاف 2، گاوان لاغر را خدا به صفت شیران گرسنه آفریده بود، تا هفت گاو فربه را به اشتها می خوردند، اگر چه آن خیالات است صورت گاوان در آینه خواب بنمودند، اما تو به معنی شیر بنگر... ص: 662

گاو تن قربانی شیر خداست                        گر تو را با او سر صدق و صفاست

ور کشی مهمان  همان ک و ن خری                       گاو تن را خواجه تا کی پروری؟

پس به یک دردی از جمله دردها                          وارهد یا بر نهد او بر سها

 

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی) 557 ستودن پیغمبر علیه السلام عاقل را و نکوهیدن احمق را ... ص: 557

احمق ار حلوا نهد اندر لبم                   من از آن حلوای او اندر تبم

این یقین دان گر لطیف و روشنی                 نیست بوسهٔ ک و ن خر را چاشنی

سبلتت گنده کند بی‌فایده                       جامه از دیگش سیه بی‌مایده

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی)  بیان آن عشق جالینوس براین حیات دنیا بود ، که هنر او همین جا به کار می آید، هنری نورزیده است که در آن بازار به کار آید، آنجا خود را به عوام یکسان می بیند .... ص: 455

آنچنانک گفت جالینوس راد                  از هوای این جهان و از مراد

راضیم کز من بماند نیم جان                که ز ک و ن استری بینم جهان

گربه می‌بیند بگرد خود قطار                    مرغش آیس گشته بودست از مطار

یا عدم دیدست غیر این جهان                 در عدم نادیده او حشری نهان

چون جنین کش می‌کشد بیرون کرم              می‌گریزد او سپس سوی شکم

لطف رویش سوی مصدر می‌کند                    او مقر در پشت مادر می‌کند

که اگر بیرون فتم زین شهر و کام                ای عجب دیگر نبینم  این مقام؟

  

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی)  404     گریختن عیسی علیه السلام بر فراز کوه، از احمقان .... ص 403

اندک اندک، آب را دزدد هوا                       دین، چنین دزدد، هم احمق از شما

گرمیت را دزدد و سردی دهد                       همچو آن، کاو زیر ک و ن سنگی نهد

 

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی)    392  دعا و شفاعت دقوقی در خلاص کشتی .... ص 391

ای مقیم حبس چار و پنج و شش                      نغز جایی، دیگران را هم بکش

ای چو خربنده حریف ک و ن خر                        بوسه گاهی یافتی ما را ببر

 

مثنوی معنوی (نسخه رمضانی)  615  حکایت آن زن پلید کار ، که شوهر را گفت : این خیالات از سر امرودبن می نماید، تو را که چنین نماید چشم را از سر امرودبن، از سر درخت فرود آ، تا آن خیالات برود، و اگر می گوید که: آنچه مرد می دید خیال نبود، جواب آن است که این مثال است نه مثل، در مثال همین قدر ب ... ص 614

آن زنی می‌خواست تا با مول خود                            بر زند در پیش شوی گول خود

پس به شوهر گفت زن کای نیکبخت                        من برآیم میوه چیدن بر درخت

چون برآمد بر درخت آن زن گریست                        چون ز بالا سوی شوهر بنگریست

گفت شوهر را کای مابون رد                          کیست آن لوطی که بر تو می‌فتد

تو به زیر او چو زن بغنوده‌ای                        ای فلان تو خود مخنث بوده‌ای

گفت شوهر نه سرت گویی بگشت                        ورنه اینجا نیست غیر من به دشت

زن مکرر کرد که آن با برطله                       کیست بر پشتت فرو خفته هله

گفت ای زن هین فرود آ از درخت                         که سرت گشت و خرف گشتی تو سخت

چون فرود آمد بر آمد شوهرش                       زن کشید آن مول را اندر برش

گفت شوهر کیست آن ای روسپی                       که به بالای تو آمد چون کپی

گفت زن نه نیست اینجا غیر من                     هین سرت برگشته شد هرزه متن

او مکرر کرد بر زن آن سخن                    گفت زن این هست از امرودبن

از سر امرودبن من هم‌چنان                     کژ همی دیدم که تو ای قلتبان

هین فرود آ تا ببینی هیچ نیست                        این همه تخییل از امروبنیست

 

دیوان شمس شماره 521

آن ک و ن خر کز حاسدی عیسی بود تشویش او                          صد ک...ر خر در ک و ن او صد تیز سگ در ریش او

خر صید آهو کی کند خر بوی نافه کی کشد                    یا بول خر را بو کند یا گه بود تفتیش او

هر جوی آب اندررود آن ماده خر بولی کند                      جو را زیان نبود ولی واجب بود تعطیش او

 

دیوان شمس شعر 304

گر خری دیوانه شد نک ک...ر گاو              بر سرش چندان بزن کآید لباب                         نک: اینک        لباب: مغز

 

دیوان شمس 483 

گلو گشاده چو فرج فراخ ماده خران                              که ک...ر خر نرهد زو چو پیش او برخاست

بخور تو ای سگ گرگین شکنبه و سرگین                            شکمبه و دهن سگ بلی سزا به سزاست

 

با عرض پوزش از خوانندگان گرامی لفظ آلت رجولیت با نفطه چین گذاشته شد

خواندن 254 دفعه
Share this article

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

درباره ما

آيت الله حاج شيخ علي صافي اصفهاني(سرپرست مجموعه ي دارالصادق اصفهان)

مؤسسه دارالصادق (عليه السلام) با قاطعيت تمام اعلام مي کند که يکي از اهداف اين مؤسسه مبارزه فرهنگي با انحراف و منحرف و با بدعت ها و پاسداري قاطع از مکتب نوراني اهل بيت(عليهم السلام) است و تنها به قرآن و عترت تکيه دارد و از آنها کمک مي گيرد و لاغير، لذا در اين راه مقدس هيچگونه ترس و واهمه اي به خود راه نمي دهد و...

ادامه مطلب...

تماس با ما

home-icon- اصفهان، چهارراه عسگریه ، خیابان صغیر اصفهانی ، ابتدای کوچه لاله ، پلاک 70 ، دارالصادق اصفهان

 telephone  32317981 ، 03132317982  

 

   linkdin2  googleplus22  telegram4  twitter2  instagram2  facebook2

 

آمار بازدید کنندگان

امروز289
دیروز1338
این هفته6720
این ماه32553
جمع بازدیدها380556

1396-09-04
Top